Амбівалентныя матывы смерці і кахання ў полісістэмнай лірыцы У. Жылкі

Abstract

Разглядаюцца амбівалентныя матывы смерці і кахання як частка характэрнай для полісістэмнай лірыкі У. Жылкі маціфемы «няшчаснай свядомасці», удакладняецца метафарычны патэнцыял мартальнага матыву праз яго інварыянты ў вобразах смерці-збавіцелькі, пасрэдніка паміж рэальным і іррэальным, правадніцы ў бясконцае, смерці як увасаблення жаночай існасці, а таксама танаталогія сну зямлі. Робяцца вывады пра асаблівасці функцыянавання матыву кахання з прэдыкатам «дэманічнае каханне, каханне-атрута», «каханне-муза», «каханне-Бацькаўшчына». У выніку вызначаюцца ідэйна-тэматычныя дамінанты полісістэмнай лірыкі паэта, у якой знітаваны як досведы філасофіі Г. В. Гегеля, З. Фрэйда, так і мастацкія рэпертуарныя мадэлі мадэрнізму і рамантызму.