МЕСЦА НАЦЫЯНАЛЬНАЙ АФАРЫСТЫКІ Ў ЛІНГВАКУЛЬТУРАЛАГІЧНАЙ ПАРАДЫГМЕ
Боковая панель статьи
Основное содержимое статьи
Аннотация
Разглядаецца нацыянальная афарыстыка як складнік лінгвакультуралагічнай парадыгмы. Найважнейшай задачай лінгвакультуралогіі і яе характэрнай адметнай асаблівасцю з’яўляецца сістэмнае прадстаўленне культуры народа ў яго мове. Лінгвакультуралогія даследуе моўную карціну свету, дае сістэмнае апісанне фактаў мовы і культуры ў іх узаемадзеянні і ўзаемасувязі. Лінгвакультурную інфармацыю ўтрымліваюць моўныя адзінкі, у тым ліку маўленчыя і моўныя афарызмы, бо менавіта афарызмы належаць адначасова і да сістэмы мовы, і да сістэмы культуры. Афарызмы атрымалі шырокае распаўсюджанне ў культуры розных народаў. Яны служаць сродкам захавання і перадачы філасофскіх абагульненняў, мудрасці, ажыццяўляюць дыдактычныя функцыі і прыцягваюць увагу сваёй лаканічнасцю.
Информация о статье
Библиографические ссылки
1. Леонтьев, А. А. Язык не должен быть чужим / А. А. Леонтьев // Этнопсихолингвистические аспекты преподавания иностранных языков. – М., 1996. – С. 41–47.
2. Маслова, В. А. Введение в лингвокультурологию / В. А. Маслова. – М., 1997. – 206 с.
3. Верещагин, Е. М. Язык и культура: лингвострановедение в преподавании русского языка как иностранного / Е. М. Верещагин, В. Г. Костомаров. – М., 1990. – 246 с.
4. Аникин, В. П. Предисловие к кн.: Жуков В. П. Словарь русских пословиц и поговорок / В. П. Аникин. – М., 1966. – 534 с.
5. Міхневіч, А. Я. Якуб Колас разважае, радзіць, смяецца… / А. Я. Міхневіч. – Мінск : БелДІПК, 2002. – 108 с.
6. Маршак, С. Я. Собрание сочинений : в 8 т. / С. Я. Маршак. – М., 1971. – Т. 6. – 671 с.